25690904pm--ตายสงบได้เพราะหมั่นฝึกใจ

Whoever is in a state of being overwhelmed by water, or if a person falls from a height, or if a structure collapses onto them, or if they are trapped in a flooded area, can still regain their composure and return to a state of calm awareness. Even if at the moment of the incident there is no time to be startled, it does not become an obstacle to returning to calm awareness. Why? Because water, as a fundamental element of the body, does not wish to become an organ. The arms, legs, and hands can carry the body itself, and even in water, one can maintain balance. This is a memory sealed within our organs, residing in the muscles, whether or not one has given specific commands. A person who has not been trained, or who has not undergone proper practice, may not know how to save themselves or how to regain composure. They may know what should be done, but they are unable to execute it. Or some people cannot think of anything at all; they are terrified. But even if one is not startled and knows that the body cannot perform as learned, the arms, legs, and hands cannot follow what we have learned. Where does death reside? It resides in the practice. If one has practiced well, when an incident occurs, the body can guide us to safety. Some people, when they lose their footing or their balance, can still fall in a way that remains safe. It is not a matter of instinct, but when they know what should be done, simply knowing that, because the incident requires them to brace themselves, and if their grip is insufficient, they must rely on their training until the moment of impact. Even if they are startled, they can still fall in a way that is correct and safe. Simply knowing that they must brace themselves, and if their grip is insufficient, they must rely on their training until the body remembers. It is not just the body; the mind must also be trained to remember. When something strikes us, whether we know we should keep the mind steady, the mind not wavering, the mind not trembling, but if one has not practiced, it may lead to losing one’s footing because emotions arise: being startled, fear, anger, and so on. And then it influences our words, our actions. Knowing that someone has said something that offends us, we should return to the breath. Do not pay attention to that person’s words. Or knowing that we must practice the Buddha’s teachings so that we do not allow anger to drive us to speak or do something that will cause harm to ourselves later. But when the real moment comes, some people cannot do it. When insulted, they insult back. Or when criticized, they become afraid. But some people, one person, can do it. That person has practiced, whether it is practicing mindfulness, or practicing self-awareness, or bringing the mind back to the breath, to have concentration with the breath, and then to remain with the words of others. Knowing what you are doing, but it may not help if you have not practiced. This is a matter of mental training. From encountering impacts, it may not be something that is easy, easy, easy. When dissatisfaction or anger arises, one has mindfulness to know it in time, not allowing that emotion to overflow, or to lose one’s mind, or to influence one’s speech. This kind of thing does not arise from instinct; it arises from knowledge. The mind has heard and understood a lot, but if one has not practiced, it may lead to losing one’s footing in the face of arising emotions, and then going outside, overflowing. When encountering an incident, how much one can pass through it depends greatly on practice, not at all. Sometimes, an incident can even lead to death. For example, a man was riding a motorcycle, and a car hit him from behind. He knew what was going to happen to him in just a split second. But before the car hit him forcefully, three things happened to him: he saw a bright light, he saw an image of his revered teacher, and then his mind began to fade and he lost consciousness. Of course, he did not die. Because if he had died, we probably would not have known what happened to his mind in that split second before being hit by the car. But since he did not die, we believe he is doing well, because he had no fear, no evil defilements, no self-attachment. The fact that these three things arose in the mind of that man is not a matter of instinct; it must arise from practice. Everyone would like to encounter such an incident. If a car comes to hit you, whether from behind or in front, or if a building collapses, or if you fall from a height, we know how to keep the mind normal, not allowing self-attachment to make the mind agitated, or the mind to panic. We think of our children at home, we think of our parents, we think of our assets, we think of our work, in the final moments of the mind. We pray that the mind remains peaceful and wholesome. But we only hope. If one has not practiced, when a real incident occurs, one will be startled, or one will think of loved ones. This man, who saw his revered teacher arise in that moment before losing consciousness, or before the mind began to fade, did so because he had done it often, he had practiced. When an incident suddenly occurs, the mind acts on its own. If one has practiced in terms of both body and mind, one can practice. When an unexpected incident occurs, one can practice. But if we practice well, in the right way, it helps to keep the mind peaceful and wholesome. This kind of practice is very important. Just knowing what should be done. For example, before dying, one should think of the Buddha in all things. You know this, but Leah... it happened suddenly. The feeling of falling overwhelmed me strongly. I could not think of anything. Then, thinking of the Buddha... it was mixed with anger, ethnic... and then, as I struggled, a sudden happiness arose. Even though I did not want to be born, it happened. This is because we have not trained. If we want to find peace before dying, we must train. Sometimes, a little training, a little death. My mother said, "Do not come, little one." The first time, one wakes up startled, thinking of children who will not be with us. Many things come out. That is, when one thinks of those who have hurt us, cheated us, taken our money, or betrayed us, anger arises. One knows that anger is not good, but one is still angry. However, if it is just a little training, we know that today is a situation we must correct. And if we continue to practice, we will become more mindful, more virtuous. But truly, our feature is not enough. This little one is just a visual, which is enough for part of it. But if we want it to be good, we should keep the mind with awareness, because when the mind becomes clearer, some things we cannot control. But when they do not arise, and then they arise, we cannot hold them. For example, fear, pain, suffering. One may lose a loved one, a beloved person, because one knows impermanence. But the mind does not accept the loss of that kind of love. That part does not accept the loss of things one does not love, such as pain, guilt, or the clinging that arises from the depths of the heart, or a fear one never thought existed. But truly, the mind has taught us. And when it arises, it pops up right here. This is where stability can help us. People do not do much good, but when one is about to die, this feeling of guilt suddenly arises. One has not yet settled. The Buddha, the Blessed One, was the mother of King Bimbisara. She was a very good person in the Dhamma. She persuaded King Bimbisara to stop killing animals and to turn to the practice of the Dhamma, to seek the Buddha. The Buddha, the Blessed One, also sent... and then it was said that Queen Kosala died with a great... When she died, it is said that she thought of the... which is shameful. The Buddha, the Blessed One, also... came to see her. Her face lied, saying there was nothing wrong. Because... eyes... fate... woke up... mmm... wonderful... advancement... also... commercial... we hid ourselves. But at the moment of death, when the cry of danger arose, the mind looked and saw... that... the girl... because the mind of evil had not yet crossed the feeling of treasures... let it go. But even if there is no guilt or anger, the body will have pain. When the body is in pain, the mind is the one that repeats or helps. Mostly, the mind is the one that repeats. If the body is not satisfied, it is suffering. The pain becomes two, three. But if we train, let the mind be the helper. The pain will become a very small matter. Even if one must rely on some medicine. For example, many examples that have passed. The doctor looked at the symptoms. The doctor said they could still live for a long time. But the mother, who is very old, told the doctor, "You do not need to examine me." She knew well that the condition was serious. The doctor tried to examine her, but the mother said, "Doctor, you do not need to examine me." Then, a few days later, about two days, the mother told the children to be quiet. She recited the Buddha's name. Why recite the Buddha's name? For the sake of discussing the Dhamma. And she asked the children to chant. It was a deep chanting. The chanting we recite to chant the Buddha, or the chanting made from the breath, this is what the mother could recite. But she wanted the children to chant for her to hear. When the Buddha's chanting ended, they discussed the Dhamma for a while. Then the mother said, "What I truly requested here was the passing of the breath three times. The third time, she fainted. The Buddha truly asked, 'Why did you not get up?' When he saw she had fainted for a long time, he came to her today. Is she truly dead? This mother passed away with every breath. It began greatly. But looking at this lying body, it is normal. This is because I have trained. Until every breath in the whole body cannot disturb the mind. But the air in the whole body is also heavy. Until finally, the breath must end. Training helps one to remain calm. Even if we forget, death does not come. This is just one. We say that every morning at five o'clock, we wake up and see mother and grandmother busy in the kitchen, preparing food for the monks. Every morning, without fail, mother and grandmother have been doing this for many years. But she also did not want to help mother and grandmother much, because she had to go to work early. At five o'clock, she had to leave, otherwise she would be late. One day, she saw mother in the kitchen, but grandmother was not there. She went to grandmother's room and asked, "Grandmother, are you not at home today?" There was a voice from the heart saying, "Oh, mother. Today, I will not eat. I will chant and sit in meditation." She was not surprised at all. She asked her heart, "Does the heart want anything?" The heart did not want anything. Then she went to work. In the late morning, the heart did not come to eat rice. Her mother, who is the daughter of the heart, was surprised. She went to choose... grandmother... at the door, there was no answer. When I opened the door and went in, I saw my grandmother or mother sitting in meditation, wearing a white cloth. Beside her, there were marks from a candle being struck. As for my mother, she did not answer, so I grabbed her. At that moment, my mother’s body, or perhaps she was still speaking, collapsed to the floor. She died in a seated posture. The question is: did my grandmother know that that day would be her last? Did she act in a state of delusion, walking in confusion, or was she following the pull of the mind? But from the experience of encountering impacts, encountering things that cause us to cry out in distress, or things that are disturbing, encountering things that are displeasing, encountering things that seem incorrect, yet still being able to calm the mind. The mind does not waver, the mind does not become agitated. This is the sign that we are ready to depart from calmness. If we encounter anything and it impacts us, the mind is constantly scattered. This is considered not being ready. It is okay. Continue the practice. But know that what should be will help us become ready and function with mindfulness. Mindfulness is very important. Mindfulness must be on. If we encounter anything, whether right or wrong, we are disturbed. If anything comes, we are struck and scattered. And what we encounter is slight compared to the time when we are about to die. All the confusion, all the emotional turbulence, all the heated emotions that are tangled and confused enough for karma to come, it will be greater than what we encounter in ordinary life. It may be two times, three times, five times, ten times greater. In ordinary life, if we encounter anything, whether right or wrong, and the mind wavers, it increases. It is not known whether at that time, when the time comes for us to breathe our last, we will be ready to bring the mind to peace or not? In a way that the mind will be a helper or become a burden. One must not underestimate. One must practice and observe. The practice of Dhamma will help create a new foundation that is suitable for the Lord to bring peace. The practice of Dhamma will provide protection.

ใครที่วายน้ำเป็นเวลามีคนพรักตกสภาล หรือว่าพรัสตกจากเลือก หรือว่าสภาลหักตกรงน้ำท่านชี ก็จะสามารถพยุ่งตัวแล้วก็วายน้ำกลับข้อฟังได้ แม้ว่าตอนที่เกิดเทศไม่มีใหม่ชะตกใจ แต่ว่ามันก็ไม่เป็นอุปฏศักท่าน วายน้ำกลับข้อฟัง เพราะอะไรนะเพราะว่าวายน้ำจนชิ้นต้นร่างกายไม่อยากจะเป็นอัวยวะ ชิ้นแขน ข้า สามารถจะพาตัวเองนี่ ของตัวอยู่บน้ำก็วายข้อฟังได้ มันเป็นความจำที่ผนึกอยู่ในอัวยวะของเรา อยู่ตามกรามเนื้อตั้งแต่หรือที่ไม่ต้องสั่ง คนที่วายน้ำไม่เป็ดหรือไม่ได้ พาอย่างการฝึกฟนมา แม่จะรู้ว่า ควรจะเอาตัวรอดอย่างไร จากพยุ่งตัวอย่างไร แม่จะรู้ข้างตอน สามารถจะเคียน ใส่กระดาบข้างตอบได้อย่างถูกต้อง แต่พอจริงเวลาน่าสือหน้าขวาน กับไม่สามารถทำได้ รู้ว่าควรทำไม่ไหวแต่ทำไม่ได้ หรือบางคนก็นึกไม่ออกเลย พระตกใจ แต่ถึงแม่ไม่ตกใจรู้ว่าคนทำไม่ไหวแต่ว่า ร่างกาย แขน ขา มือ มันไม่สามารถทำตามที่เราได้เรียนรู้มาได้ ความตายต่างอยู่ที่ไหน อยู่ที่การฝึกฟน ถ้าฝึกฟนมาดีเกิดเทศปกปับ ทุกเชิญ มันก็สามารถจะพาเราให้ปรอดไพ้ได้ คนแกะบางคนเวลาหกลม หรือวันเวลาเสียหลัก สามารถลมตัวที่ยังปรอดไพ้ ไม่ใช่เป็นความมันอิน แต่พอเขารู้ว่าควรทำอย่างไร เพียงแค่รู้ว่า เพราะเกิดเทการฝันที่ต้องเก็บควรง้องเขา เอากลรับไม่พอ มันต้องพายการฝึกฟน จนชมที่ชำนาน พอเซราปุ๊บ ไม่ก็ตกใจ แต่ว่าก็สามารถที่จะลมตัวที่ยังถูกหลัก ปรอดไพ้ได้ เพียงแค่รู้ว่า จะต้องเก็บควรง้องเขา เอากลรับไม่พอนะ มันต้องพายการฝึกฟน จนล่างกายนี่มันจำได้ ไม่ใช่ให้ล่างกายของเรา ต้นล่ะ จิตใจก็ฝึกให้จดจำได้นะ เมื่อละ มีอะไรมันกระทุก ไม่ว่าเราจะรู้ว่า ควรจะรักษาใจให้มันคง จิตไม่ว่านไหว้ใจไม่กระเพิ่ม แต่ถ้าไม่ฝึกมา มันก็พาธาเสียที่เพราะอาดรมเกิดขึ้น ตกใจ กลัว โกรธ โลก แล้วมันก็ไปคอมงำ หรือบ่งการคำพูดของเรา การกระทำของเรา รู้นะว่า ว่าใครว่าอะไรมาพูดตำนิตตีเที่ยเรา ก็ให้กลับมาอยู่รมหายใจ อย่าไปสนใจคำพูดของคนคนนั้น หรือจะรู้ว่าต้องบริการมพุทธโทร เพื่อว่าจะได้ไม่พอให้ความโกรธมันสังการให้ดา หรือทำอะไรที่มันกอโทษกายตัวในภายหลัง แต่พอถึงเวลาข้างจริง รายคนทำไม่ได้นะ พอถูกดาก็ดากลับ หรือพอถูกตำนิกกลัว แต่ว่าบางคนนี่ คนหนึ่งได้นะ อันนั้นเพิ่ง พ่อพลายการผึก ไม่จะผึกมีสติ หรือกวยฝึกทำความสึกตัว หรือว่าให้จิจนี่กลับมาอยู่กับรมหายใจ ให้มีสมาที่อยู่กับรมที่เข้าแล้วivenท์ จังจะไปต้นโจบ อยู่กับการคับคำพูดของคนส科หืนะ รู้ว่าคุณทำอะไรเนี่ย แต่อาจจะไม่ช่วยนะ ถ้าไม่ได้ฝึก อันนี้เป็นเรื่องการฝึกจิต จากการที่เจอสินกระทบ ไม่มีอาจจะเป็นสิ่ง ย้อด ย้อด ย้อด ย้อน พอใจกับเพื่อมขึ้นมา หรือเกิดตลงขึ้นมา ก็มีสติรู้ทัน ไม่พอให้อารมนั้น เผาล้น หรือแท้งใจ หรือบ่องการให้พูดดาวไป ความแบบนี้นี่มันไม่ใช่เกิดจากการ เกิดจากความรู้นะ แม่ใจได้ยินได้ฝังมามาก แต่ถ้าไม่ได้ฝึก ก็พาธาเสียที่ต่อ อารม ที่เกิดขึ้นไปในดูสิ่งแล้วไปนอก เผาล้เวลาเจอเหกับขัน จะผ่านเหกันได้ได้ มากเพียงใดอยู่ที่การฝึกไม่ใช่น้อยเลยนะ แม่บางครั้งเหกันมันอยากให้ทำให้ถึงกับชีวิตได้ อย่างผู้ชาวนึงขิจักกยาน จุจุก็มีรถพุงชนจากข้างหลัง เขารู้ตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเพียงแค่เสียวินาที แต่ว่า ก่อนที่รถช่นกระแท้เขาอย่างแรง มันมีเหตุการสามอย่างเกิดเกิดกับเขา เห็นแสงสว่างว่า เห็นภาพครูบาจานลงพ่อที่นับถือ แล้วใจก็เริ่มสุดหมดแล้วก็หมดสติไป แน่นอนเขาไม่ตาย เพราะถ้าเขาตายเนี่ย เราก็คงไม่รู้นะว่า ก็มีทางรู้ว่ากเกิดอะไรขึ้นกับจิตใจองเขาในช่วงเสียวินาที ก่อนที่จะถูกรถช่นน์ แต่เต้ две เดี๋ยวเขาตายเนี่ย วก็เชื่อคงไปดีนะ เพราะว่าเขาไม่มีครวามกลัวมัน ไม่มีความมาร้ายออ ววadi รุezer Una ไม่มีความถือติ่นตนก การที่เกิดประก whatnot3 อย่าง ในใจของผู้ชายของนั้นได้นี่ มันไม่ใช่ความมันอิ่นนะ มันต้องเกิดจากการฝึกฟน ใครๆ ก็อยากเจอเท่าการ์แบบนี้นะ ถ้าเกิดว่าจะมีรถมาพวกมชน ไม่ว่าข้างลังหรือข้างหน้า หรือว่าตึกธรรม คือบินตก เราก็รู้ว่านะว่าคู่อันรักษาใจ ให้เป็นปกติ อย่ายืมความตื่นตนก มาทำให้จ้าร่อเป็นกูสน หรือว่า ใจหัวล Hiçจัก洒นขน defending เรารักนึกถึงลูกที่บ้านนึกถึงพ่อแม่ นึกถึงสับสมบ stern ถึงงานการ ที่ย่างข้างขา ในช่องจิตสุดท้าย темперlos signing chamber ปราษณาให้ จิตสังงส์ เป็นกูสน แต่เราก็แต่แต่หวังนะ แต่ถ้าไม่ฝึกมานี่ ถึงเวลาเกิดเหตุการคือจริงๆ ก็ผมจะตื่นต้องตกใจพวะ หรืออะไรอัวรณ์ถึงคนที่รัก ผู้ชายของนี้ ที่เขาเห็นครูบาจานเกิดขึ้นในช่วงแบบ ก่อนที่จะหมดสติ หรือว่าจิตเริ่มสดหมด สัญญิทาไปเพราะเขาทำไปบ่อย ทำไปน่าจิน พอเกิดเทศปุพเป็บกระทันธรรมนี่ จิตมาทำงางวันเองเลย พออะไรพอผ่ายการฟึกมา ด้านการและจิตใจงานโลง ฟึกได้นะ ด้านการและก็ฟึกได้เวลาเกิด อุปติเฮิกระทันธรรม ก็ฝึกได้ แต่ถ้าเราฝึกดีฝึกถูกทางนะ มันก็ช่วยทำให้ใจสงวบเป็นกุศนได้ ยังการฝึกนี่สำคัญมากเลย เพียงแค่รู้ว่าควรทำอย่างไร เช่น ก่อนตายก็ให้นึกถึงพระรัสทุกสิ่ง รู้ทั้งรู้นะ แต่ladım Leah... เกิดเหกะทันหัน ให้ความตกจ่างมันท่วมโทนแรงทุกดึง นึกไม่ออกเลยนะ เดี๋ยวถึงพระเลอะ ต่องค่วcener... มันกับถูกค่อนกันในความโกร ethnic แล้วก็... แล้วก็เสียดขยัดก็เกิดเค้าสุขปุดขึ้นมา ทั้งที่ไม่อยากมีเกิด แต่มันก็เกิด อันนี้พออะไรเพราะว่าเราไม่ได้ฝึก ถ้าเราอยากจะพบความส่งกลับก่อนตายนี่ มันก็ต้องส้มนะ เดี๋ยวน้อยส้ม ส้มตาย แม่ว่าไม่มายส้ม ครั้งแรกนี้จะตื่นต้นก ตกใจใสัน นึกถึงลูก ที่จะไม่ได้พวกนิก อังทีทั้งตามก็หลายออกมา คือว่าที่พร้อนึกถึงคนที่เขา ทำร้ายเรา โกงเรา เอาเงินไป หักหลังเราก็ความโกรธขึ้นต้องดี รู้อยู่ว่า โกรธไม่ดี แต่ว่ามันก็โกรธ ครับแคม แต่ถ้ามันเป็นแค่การส้มนะ เราก็รู้แล้ววันนี้คือส่งที่เราต้อง ต้องแก้ไข และถ้าเราส้องไปไบ worth uncommon เจ็ดใจเลยจะนิน่ายมากขึ้น เป็นกุศน ได้มากขึ้น แต่จริงเราม feature ก็ไม่พอนะ ไอ้ส้มตนนี้ก็เป็นแค่ Visual is enough ส่วนหนึ่ง แต่ถ้าให้ดี เราก็ควรจะ พึกใจมีศติอยู่เส coment เพราะเวลา หนาใสขึ้น jigกว่ารีย mineral บางอย่างเราก็ค่าจการไม่ได้ แต่พอไม่เกิดขึ้นไป เกิดขึ้นมาแล้ว เอาไม่อยู่ เช่นความกลัวความเจ็บความปวด อาจจะลับมือกวามสุนเสียของรัก คนรักได้ เพราะรู้ว่าไม่เที่ยง แต่ความตามไม่ในหมายจำการสุนเสีย kind of love ท่อนนั้นไม่ในหมายจำการเจ้อการสิ่งที่ไม่รัก เช่นความปวดความรู้สึกผิด ติดข้างใจที่พฒิดขึ้นมาจากสุนลึกของใจ หรือความกลัวที่ไม่เคยคิดว่ามันมีอยู่ แต่ว่าที่แท้จิตมันสอนหน่อย แล้วพอเกิดเทคตันฮัมก็โพร้ขึ้นมาตรงนี้แล้วนะ ที่สธิติจะช่วยเราได้ คนมันคนทำดีไม่เยอะนะ แต่ว่าตอนจะตายนี่ ให้ความรู้สึกผิดนี่วันผุดขึ้นมาย ยังไม่ท่านตั้งตัว หน่างพระนางมอลิกกาเทบี เป็นแม้สีพาเจ้าปฏิปกอสน เป็นคนที่ดีมากไฟธรรม น้มนำชากชวนให้พระเจ้าปฏิปกอสน เลิกข้าสัตวูชายยันหันมาปฏิมปัดธรรมข้าวหาพวกมพระเจ้า พระเจตประเจ้าส่งที่ก็ส่งนี้ushaneก็ลักusement แล้วว่านางจูซันเอะ ตายด้วยโห์หหศ dou!, ตอนที่ตาย ประโกะว่า ไปนึกถึงเผ็ดการ่ืม ที่ดูน่ะอัปอาย พระเจ้าพระเจ้าส่งที่ก็ส่ง ปั intimationsมาเจอ หน้าก็โกหกว่า ไม่มีอะไร เพรgro ส่นตา ฟาตา ฟื้น mmm วิเศษส advancement ก็เชล้นน commercial เรากลอดตัว แต่ตอนโยตาเนี้ย พ้อร้องชึ้งภัยการก็เกิดจิตซ้าวมอง ว่า ว่าผิตฟิน มุгสาวว่าก็อาสิ เพราะว่าจิตจุตร้าย ยังได้ไม่ได้ข้ามรู้สึก treasures ลงกimmer ก็วางมันลง แต่ถึงแม่จะไม่มีความสึกผิด หรือความโกรธ แต่ว่าไอคอนจัตตาจะมีความปวด เวลากายปวดเนี่ย ตัวชิคไขที่ใจเน้าใจจะเป็นตัวซ้ำ หรือตัวช่วย ส่วนใหญ่ ใจเป็นตัวซ้ำ โวดกายไม่พอใจก็ทุกด้วย ความปวดก็เลยคุณ สอง คุณ สาม แต่ถ้าเราฝือก็ให้ใจเนี่ย เป็นตัวช่วยเนี่ย ความปวดมันจะกายไปเรื่องเล็กไปเลยนะ ไม่ว่าจะต้องพึ่งยาอยู่บ้าง ตัวอย่าง หลายตัวอย่าง ที่รอบไปแล้ว มอมาดูอาการ มอพวกมันยังอยู่ได้อีกนาน แต่แม่ชียยใหญ่นี่บอกคุณมอจะมาป่อดิชัน คือรู้ตัวดีแล้วว่าอาการนี้หนักมา มอพยายามปรอบนะ แต่ว่าคุณยิงใหญ่ แม่ชียบอกว่าคุณมอไม่ต้องปรอบิชัน แล้วหลายนั้นไม่กี่ว่านประมาณ 2 ทุม แม่ชียยนี่ก็ไปบอกเด็กให้เป็นเรียบ เป็นนิมวนพระมาก นิมวนพระมากเพื่ออะไรเพื่อมันส่วนทนาธรรม แล้วก็อรัฐนานนิมวนให้สวดมนด้วย เป็นบรสวดที่ลึกซึ่งตั้งนั้น อันธรรคณาสวดที่เราสวดเพื่อสวดมาสกรู ปฏิจากสมุบาสวด หรือว่า ทำมาจากปราณาสวดนี่ก็ แม่ชียยก็ ท่องได้แต่ว่าอยากให้นิมวนพระมาสวดให้ฟัง พระสวดจบก็ส่วนทนาธรรมสับพัก แล้วแม่ชียยบอกว่า ที่ฉันขอจิงสังขาไว้ที่นี่ ความลงกลาบ 3 ครั้ง ขอข้างที่ 3 นี่ ฟุกเลย พระแปกจริง ว่า ทำไมไม่ลุกขึ้นมา พอเห็นฟุกไปนากเลย อุตรท้ายมาวันนี้ นี่ตายจริงๆหรือเนี่ย แม่ชียยนี่ จากไปที่มีทุกขวรธรา กำเริ่มมาก แต่ว่าดูภัยนอนนี้ ปกติ นี่เพราะว่าฉันได้ฝึกมา จุกกระทั้ง ทุกขวรธราทั้งกายนี่ ไม่สามารถจะมารบกวนจิจใจได้ แต่ว่าอากาศทั้งกายมันก็นักจุกกระทั้ง สุดท้ายก็ต้องหมดลม การฝึกช่วยสามารยาวไปสงบได้ ถึงแม่ว่าเราจะลืมนี้ความตายไม่ผล นี่เพียงก็หนึ่งเราว่านี่ ทุกช้าวตีห้าตึกขึ้นมาเนี่ย จะเห็นแมกับจ่าย คลุกยุนในครัว เพื่อทำอาหารถ่าวไว้พระ ใสบาตถ่าวไว้พระ ทุกช้าวไม่เคยขาบ แมกันทั้งสงนกรารปีมายก็ ยังใสบาตถุกช้าว แต่เธอเน่ก็ไม่ค่อย่าในช่วยแม่หละยายเท่าหละ เพราะต้องออกไปทำงานแต่ชาวกุ้มเทพเนี่ย ตี 5 ก็ต้องออกแล้ว ไม่งั้นไปสาย วันนึงเห็นแม่อยู่ในครวก แต่ยายไม่อยู่ เธอก็ไปที่ห้องยายถามว่า ยายวันนี้ไม่ใช้บ้านหรือ ก็มีเสียงใจบอก โอ้โม่ว่า แม่ละ วันนี้ไม่ใสบาล จะสวดหมด นั่งสมาทิ เธอก็ไม่เอ็ดใจเลย ถามใจว่า ใจจะเอาอะไรไหม ใจก็ต้องไม่เอาอะไรแล้ว แล้วเธอก็ไปทำงาน ตอนสายใจไม่เอามากินข้าว แม่องคนเล่า ซึ่งเป็นลูกของใจเนี่ยก็แปกใจ ไปเลือก ยาย หน้าห่องไม่มีเสียงตอบ เปิดประตูเข้าไปก็เห็นยายหรือแม่งตัวเนี่ย นั่งสมาทิ นุ่งข้าว หมขาว ข้างน้านี้ก็มีร้องรอย จุดทุบเทียน เรื่องแม่ แม่ไม่ตอบก็เลย จับตัวแม่ ตอนนั้นแหละ ตัวของแม่หรือยังพูดเราก็ลมลงกล่องกับพื้น ไปแล้ว ตายในท่านนั่งนะ คำถามคือว่า ยายรู้หรือเปล่าว่า วันนั้นเป็นสุดท้ายของยาย ทำในรูปแดก เดินจมกมสั่งจังวะ หรือตามโบ่ไหวใจ แต่ฟึกจากการที่เจอการกระทบ เจอสิ่ง เราร้องยอดอย่วน หรือสิ่งยอดอยู่ เจอสิ่งที่ไม่ถูกใจ เจอสิ่งที่เห็นว่าไม่ถูกต้อง แต่ก็ยังสะใจให้สงบได้ จิตไม่วันไหวใจไม่กับเพื่อ มันนี่เป็นตัวเจอชินว่าเราพร้อมที่จากแปลงสงบ ถ้าว่าเจออะไรก็มันกระทบแล้ว จิตกระเจิงตลอด ฟุงส่าง อันนี้สังว่าจะไม่พร้อม ไม่เป็นไร ฟึกต่อไป แต่ให้รู้ว่าสิ่งที่ควรจะเป็น จะช่วยส่วนให้เราพร้อม และจะทำงานได้สติสำคัญมาก ต้องสติออน เจออะไรก็ถูกก็กระเพื่อม เจออะไรมาก็ทุ้งก็เจิง และสิ่งที่เราเจอมันเล็กน้อยมาเมื่อเชียกับตอนที่เราจะตาย ทั้งความปัวด ทั้งอารมศรรพัติ ทั้งอารมภาพร้อนที่ยุ่งเยิงสับสนพอแรงกรรม มันจะมานักกว่าสิ่งที่เราเจอในชื่อภัยจำบัน อาจจะ 2 ท่าว 3 ท่าว 5 ท่าว 10 ท่าวกันแหละ ในชื่อภัยจำบันที่เรายังเจออะไรมาก็ถูกก็เจตวันไหวใจก็เพิ่ม ก็ไม่ในจ้ายว่าถึงตอนนั้น ถึงเวลาที่เราจะหมดลม เราจะมีความพร้อมที่จะพาใจสงสกับหรือเปล่า? แบบที่ใจจะเป็นตัวช้วยกับกลายเป็นตัวซ้ำกันแหละ ต้องไม่ประมาณ ต้องมันฝึกดูซะเมอร์ การฝึกธรรมซ้ำ จะช่วยทำให้เกินที่ใส่ใหม่ที่อือต่อการ พระเจ้าของต่างสงสกับได้ การฝึกธรรมซ้ำ จะการภาพฺังกัน